Arlen to największy w Polsce producent specjalistycznej odzieży ochronnej dla służb mundurowych: kurtek z membraną, mundurów polowych, ubrań na złą pogodę i wojskowych plecaków. Od konkurentów odróżnia go pełna integracja pionowa. Grupa tka tkaniny i laminuje je w Opocznie, drukuje na nich kamuflaż, a gotowe wyroby szyje we własnych zakładach w Żyrardowie, Tarnowie i Dzierżoniowie. Pracuje dla niej ponad tysiąc osób, a niemal trzy czwarte przychodów pochodzi od państwa, przede wszystkim od Wojska Polskiego. W 2025 r. podmioty Skarbu Państwa odpowiadały za 70,9% sprzedaży.

Na papierze trudno o lepsze miejsce w gospodarce. Polska przeznacza w 2026 r. na obronność ok. 200 mld zł, a armia i pozostałe służby wymieniają umundurowanie i odbudowują magazyny mobilizacyjne. Rynek kupił tę historię. W czerwcu 2025 r. fundacja rodzinna założyciela sprzedała w ofercie publicznej akcje warte 270,9 mln zł po 35 zł za sztukę. Zapisy inwestorów indywidualnych zredukowano średnio o 87%, a pierwszy kurs na debiucie był o 10% wyższy od ceny z oferty. Analitycy domów maklerskich zakładali na 2025 r. wzrost przychodów o ok. 25%.

Pierwszy giełdowy rok wyglądał jednak inaczej. W 2025 r. przychody grupy wzrosły tylko o 2,8%, do 474 mln zł. W I półroczu 2026 r. spadły o 62,6% rok do roku, do 67 mln zł, a grupa pokazała 5,7 mln zł straty netto. Spółka wyjaśnia to sezonowością i „przesunięciem w czasie rozstrzygnięć postępowań o udzielenie zamówień publicznych w Polsce”. I rzeczywiście, według raportów bieżących spółki umowy zawarte w 2026 r. razem z uruchomionymi już opcjami są warte blisko 390 mln zł brutto. Zarząd oczekuje, że zdecydowana większość przychodów z najważniejszych z nich zostanie rozpoznana w drugiej połowie roku. Na początku października 2026 r. kurs wynosi 20 zł, ok. 43% poniżej ceny z oferty.

Równolegle ARL (ARLEN) zmienia się bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. W ciągu dziewięciu miesięcy przejął trzy firmy: zakłady odzieżowe w Tarnowskich Górach, szwalnię dzianin w Jeleniej Górze i czeskiego producenta obuwia wojskowego Prabos. Spółka, która przez trzy dekady rosła głównie organicznie, buduje teraz grupę dostarczającą żołnierzowi wyposażenie „od stóp do głów”, także poza Polską.

W sprawozdaniach Arlen wyróżnia dwa segmenty: produkcję i sprzedaż odzieży ochronnej i plecaków oraz produkcję i sprzedaż tkanin. Podział według produktów lepiej pokazuje, co spółka sprzedaje. W 2025 r. odzież ochronna dała 49,8% przychodów grupy, plecaki 25,3%, odzież korporacyjna 15,4%, a tkaniny sprzedawane klientom zewnętrznym 8,7%. Obuwie, na razie marginalne, miało 0,9% udziału. Prawie cała sprzedaż trafia do odbiorców profesjonalnych. Sprzedaży detalicznej spółka praktycznie nie prowadzi i nie planuje jej rozwijać.

Odzież i plecaki to główny segment grupy. Arlen szyje kurtki, spodnie, kombinezony i czapki z laminatów, czyli wielowarstwowych tkanin połączonych z cienką membraną. Membrana ma mikroskopijne pory: przepuszcza parę wodną od ciała, ale zatrzymuje deszcz i wiatr. W ofercie są też ubrania trudnopalne i antyelektrostatyczne, odzież ostrzegawcza oraz tzw. imagewear, czyli odzież wizerunkowa dla firm. Przykładem klienta cywilnego są szwajcarskie koleje SBB. Plecaki, w wojskowym języku „zasobniki”, Arlen wprowadził do oferty w 2019 r. Szyją je głównie partnerzy z konsorcjów, a Arlen kupuje je jako towar handlowy i dostarcza zamawiającemu. Dlatego w przychodach segmentu jest 127 mln zł sprzedaży towarów, a marża brutto całego segmentu wynosi zaledwie 17,5%.

Najważniejszymi odbiorcami są Regionalne Bazy Logistyczne (RBL), czyli jednostki Wojska Polskiego odpowiedzialne za zakupy umundurowania i wyposażenia. W I półroczu 2026 r. 3 RBL w Krakowie odpowiadała za 16,7% sprzedaży grupy, a 4 RBL we Wrocławiu za 7,2%. Zamówienia trafiają do spółki przez przetargi według Prawa zamówień publicznych. Kryterium wyboru najczęściej stanowi cena, u części zamawiających nawet w 100%. Umowy zwykle obejmują zamówienie podstawowe i prawo opcji, czyli możliwość zamówienia przez wojsko kolejnej partii na tych samych warunkach, najczęściej do podwojenia wolumenu. Opcja nie jest gwarantowana, ale bywa wykorzystywana. W lipcu 2026 r. 3 RBL uruchomiła opcje na ubrania ochronne warte 79 mln zł brutto.

Po stronie zaopatrzenia ten segment opiera się na tkaninach z własnego Optexu, dodatkach krawieckich od dostawców z Polski i Europy oraz kilkudziesięciu zewnętrznych szwalniach. W latach 2022-2024 produkcja zlecona stanowiła ok. 25% sprzedaży. Na wyniki wpływają przede wszystkim terminy i rozstrzygnięcia przetargów, poziom cen ofertowych, koszty pracy (płaca minimalna bezpośrednio podnosi koszt szycia) oraz terminowość dostaw. Umowy wojskowe przewidują wysokie kary umowne za opóźnienia. Spółka nie produkuje na magazyn, tylko pod podpisane kontrakty, więc nie ponosi typowego dla branży odzieżowej ryzyka niesprzedanych kolekcji.

Tkaniny to zaplecze technologiczne grupy i jej najbardziej rentowna część. Optex z Opoczna produkuje tkaniny laminowane (2-, 3- i 4-warstwowe, z membranami PU, PES lub PTFE, czyli z poliuretanu, polieterosulfonu albo teflonu), tkaniny powlekane, antyelektrostatyczne z wplecionym włóknem węglowym, tkaniny plecakowe, a dodatkowo filtracyjne, obiciowe i ubraniowe. Od 2024 r. jako jedyna firma w Polsce drukuje kamuflaż na tkaninach poliamidowych. Wcześniej Arlen musiał zlecać ten etap za granicą. Ponad 60% produkcji Optexu trafia do szwalni grupy, a reszta do zewnętrznych odbiorców, w tym do konsorcjantów szyjących plecaki. Segment przynosi niespełna 9% przychodów zewnętrznych grupy, ale blisko jedną trzecią jej EBITDA. Jest to jednak zysk wypracowany w dużej mierze na zamówieniach wojskowych dla siostrzanego segmentu. Kiedy w I półroczu 2026 r. dostawy dla wojska się przesunęły, zysk netto tkanin spadł z 14,1 do 10,5 mln zł.

Najważniejsze surowce Optexu to przędze (poliestrowe, poliamidowe, aramidowe, bawełniane, wełniane) i membrany, kupowane w Europie i Azji. Na wyniki segmentu wpływają więc ceny surowców petrochemicznych, kurs dolara i euro, ceny energii (tkalnia i laminowanie są energochłonne) oraz obłożenie maszyn, bo przy pracy na trzy zmiany każdy dodatkowy metr poprawia rentowność. Spółka podaje, że sama nie wytwarza jeszcze tkanin trudnopalnych i dzianin do laminatów o najwyższych parametrach. Uruchomienie ich produkcji jest jednym z celów strategicznych.